ایمنی اقامتگاه‌ها و مسافرخانه‌ها

اقامتگاه‌ها و مسافرخانه‌ها که با هدف ارائه محل سکونت موقت یا طولانی به افراد فعالیت می‌کنند، نیازمند رعایت دقیق مقررات ایمنی اقامتگاه‌ها هستند. مقررات ملی ساختمان در این بخش راهنمایی‌های ضروری برای طراحی ایمن‌تر این فضاها ارائه می‌دهد.

3-10-1-3 اقامتگاه ها و بناهای مسافرپذیر

1-3-10-1-3

همه اقامتگاه ها، مسافرخانه ها، شبانه روزي ها و پانسیون هایی که به منظور اقامت موقت یا طولانی اشخاص و براي پذیرش 16 نفر و بیشتر طرح شوند و نیز تمام منازل با همین گنجایش و بیشتر که به این منظور تغییر و تبدیل یافته و اتاق هاي آنها به صورت کرایه اي و مجزا استفاده شوند، باید به طور متناسب داراي راه هاي خروج و فرار مطابق ضوابط عمومی مندرج در این مقررات و ضوابط اختصاصی مندرج در بندهاي 2-3-10-1-3 الی 11-3-10-1-3 باشند. در مواردي که این گروه بناها سطح زیربناي کمتري داشته و گنجایش آنها از 16 نفر کمتر باشد، مقررات اختصاصی ساده تر مندرج در بندهاي 12-3-10-1-3 تا 18-3-10-1-3, ملاك عمل خواهد بود.

2-3-10-1-3

پلکان هاي داخلی باید به کمک دیوارهاي با مقاومت دربرابر حریق 20 دقیقه دوربندي شده و درهاي آن مقاوم دود و خود بسته شو باشند.

3-3-10-1-3

مجموع ظرفیت خروج هاي طبقه همکف (همتراز معبر عمومی) باید برابر ظرفیت لازم براي بار متصرف این طبقه، به اضافه مجموع ظرفیت هاي مقرر شده براي پلکان ها و شیبراه هاي منتهی به طبقه همکف درنظر گرفته شود.

4-3-10-1-3

عرض راهروهاي عمومی باید متناسب با بار متصرف بوده، براي کمتر از 50 نفر حداقل 900 میلیمتر و براي بیشتر از آن حداقل 1100 میلیمتر درنظر گرفته شود.

5-3-10-1-3

در هر طبقه، از جمله طبقات زیر تراز تخلیه خروج که به مقاصد عمومی ساختمان به تصرف درآیند، باید حداقل دو خروج دور از هم در دسترس باشد.

6-3-10-1-3

موقعیت خروج ها باید به گونه اي طرح شود که در راهروهاي عمومی، از جلوي در هر اتاق، دسترسی به خروج ها تا حد ممکن در دو جهت متفاوت فراهم باشد . در مواردي که براي دسترسی به خروج ها مسیر مشترکی وجود دارد، طول مسیر مشترك نباید از 10 متر بیشتر درنظر گرفته شود.

7-3-10-1-3

هر اتاق یا هر فضاي با مساحت بیش از 185 متر مربع باید حداقل دو در دسترس خروج، دور از هم داشته باشد.

8-3-10-1-3

تعداد و موقعیت خروج ها باید به گونه اي درنظر گرفته شود که در راهروهاي دسترس خروج، فاصله بین در هر اتاق یا هر فضا تا نزدیک ترین خروج، حداکثر از 30 متر تجاوز نکند، مگر آنکه تمام راه دسترس خروج و کلیه بخش هاي همجوار و مربوط به آن، با ساختاري که مقاومت آن معادل 1 ساعت براي ساختمان هاي تا 3 طبقه، و معادل 2 ساعت براي ساختمان هاي 4 طبقه و بیشتر است، از بقیه بنا جدا شده باشد و تمام بنا با شبکه بارنده خودکار تائید شده محافظت شود ، که در آن صورت، فاصله مورد نظر می تواند حداکثر به 60 متر افزایش یابد. طول راه هاي بیرونی دسترس خروج نیز، استثنائاً می تواند حداکثر به 60 متر افزایش یابد، مشروط بر آنکه ایمنی آنها مورد تائید مقام قانونی مسئول قرارگیرد.

نتیجه‌گیری

این ضوابط و مقررات جهت تأمین ایمنی و سلامت ساکنین در مواقع بحران تدوین شده‌اند. مهندسان و طراحان ساختمان باید این موارد را در طراحی و ساخت بناهای آپارتمانی لحاظ کنند تا از بروز حوادث جلوگیری شود و ایمنی اقامتگاه‌ها و افراد را تضمین کنند.